近況ノートに書かせていただいた通り、楽しみにしています。
いずれ私も小説をAIで翻訳する実験をしてエッセイにしてみようと思っています。その際には、ゼリさんのこのエッセイを引用させていただきたいのですが、よろしいでしょうか？引用予定のエッセイは、こちらです：
https://kakuyomu.jp/works/16818093085464641449

AIを翻訳に活用するというこのエッセイの趣旨とはかけ離れる意見を書かせていただきますが、お気を悪くされたらすみません。

もしゼリさんが日本語能力を高めて、いずれ日本語で小説を書きたいのであれば、母国語で書いて日本語へ翻訳するのではなく、日本語で初めから考えて日本語で書く練習もされたほうがいいと思います。始めは、何も今書かれているような長編でなくてもよくて、日記みたいな短い文でいいでしょう。

私は普段ドイツ語を使っていますが、ドイツ語で話したり、書いたりする時に日本語で考えません。なぜかと言うと、頭の中で翻訳するまでのタイムラグができてしまうし、ドイツ語に直接訳せない日本語の言葉や、その逆もありますし、両国の人々の考え方や習慣が違ったりして片方の国ではありえない（もしくは不自然な）こともあるからです。ちょっとよい例が思いつかないので、あいまいで分かりづらかったら、すみません。

でも私はドイツ語では小説を読まず、読むのは実用書やニュース記事が多いので、ドイツ語で小説を書こうと思ったことはないんですよね。ドイツ語で小説を書いたとしても、固い言葉でしか書けそうもありません。なので、ゼリさんの試みには頭が下がります。

PS．私がお勧めするまでもなく、もう日記を書かれていたのですね。お節介なことを申し上げて申し訳ありません。
ゼリさんのこのエッセイを私のエッセイで引用しても問題はないと考えていいと解釈してもいいでしょうか？

私も小説に関西弁のキャラを出したかったけど、
そこまで正確に関西弁に翻訳する自信がなかったので
AI に頼って書いたりしていました w

AIを使った翻訳もここまできたんだなぁ…とただただ驚きです。(違和感は全くないですし)

会話における微妙なニュアンスとかも再現できるのか？　と気になりますので、今後も楽しみにしてますよーっ！

私は中国語もタイ語も翻訳できる能力はありません。しかし、中国語の古典を日本語にAIを使用して翻訳して公開しております。作品は、
第8話(1) 洛陽一の豪傑
https://kakuyomu.jp/works/2912051600035723920/episodes/2912051601591806600

このAIのタイ語翻訳がこれです。

《ซิ่งฮวาเทียน (วสันต์รัญจวนใต้ร่มซิ่ง)》
บทที่เก้า

ริ้วธงหลากสีสันโบกพริ้วสะบัดอยู่เหนือหัวเรือแข่งมังกร อาภรณ์แพรพรรณงดงามตระการตาเรียงรายอยู่เบื้องล่างสะพานลั่วหยาง
โฉวชุนเคยรอนแรมไปยังริมฝั่งเหวยหยาง ณ ต่างแคว้นแดนไกล จึงได้พานพบสหายรู้ใจทั้งสอง

กล่าวถึง เฟิงเย่ว์เซิง หลังจากก้าวพ้นประตูคฤหาสน์สกุลหลาน เฟิงลู่ผู้เป็นบ่าวรับใช้ก็รีบกางร่มป้องแสงแดดให้ผู้เป็นนาย สายลมต้นฤดูร้อนพัดโชยมาแผ่วเบา ท่ามกลางฝูงชนที่เดินเบียดเสียดขวักไขว่ไปมา เมื่อทอดสายตาไปยังแม่น้ำเบื้องหน้า ก็เห็นเชือกสีรุ้งโยงระยางอยู่เต็มคุ้งน้ำ เสียงโห่ร้องเชียร์ของหนุ่มสาวดังกระหึ่มมาจากทั้งสองฝั่ง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือเรือมังกรสีสดใสที่กำลังพุ่งทะยานไปบนเกลียวคลื่นราวกับมังกรผงาดฟ้าทะยานสู่สรวงสวรรค์ อีกทั้งยังมีเรือสำราญวิจิตรตระการตาลอยล่องอย่างอ้อยอิ่งอยู่บนผิวน้ำ

เย่ว์เซิงยืนนิ่งงันอยู่บนสะพาน ทอดสายตามองเรือสำราญที่แล่นสวนกันไปมาแต่ไกล เสียงปี่ขลุ่ยและเสียงขับร้องดังกังวานเสียดแทงหมู่เมฆ เขามองดูเกลียวคลื่นที่แตกกระจายยามเรือมังกรพุ่งทะยานขับเคี่ยวกันอย่างดุเดือด บนเรือสำราญเหล่านั้น บ้างก็มีหญิงคณิกาคอยรินสุราปรนนิบัติ บ้างก็มีเด็กรับใช้คอยประคองจอกเหล้า ภายในเรือเนืองแน่นไปด้วยเหล่าคุณชายและแขกผู้มีเกียรติราวกับฝูงมดฝูงตั๊กแตน หญิงงามที่คลอเคลียอยู่ข้างกายพวกเขานั้นเล่าก็งดงามดั่งบุปผา สุกสกาวดั่งแสงจันทร์

ทว่าในใจของเย่ว์เซิงกลับอ้างว้าง เขาทอดถอนใจพลางรำพึงรำพันกับตนเอง
(หากเป็นตัวข้าในวันวาน... ข้าคงได้รื่นเริงอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ชักชวนหญิงงามและสหายรู้ใจมาร่ำสุรา สนทนาสรวลเสรเฮฮา ร่ายรำทำเพลง ดีดสีตีเป่า และทอดลูกเต๋าเดิมพันกันอย่างสนุกสนาน ทว่าวันนี้... ณ ที่แห่งนี้ ข้ากลับไร้ซึ่งสหายเก่าเคียงข้าง ไร้ซึ่งโฉมงามที่เคยร่วมเรียงเคียงหมอน เห็นสิ่งของก็พานให้สะท้อนใจ เห็นทิวทัศน์ก็พานให้คิดถึงคนรักที่จากไป)
ฉับพลันนั้น เสียงขลุ่ยเซียวก็แว่วลอยมาตามลม ท่วงทำนองช่างโหยหวนบาดลึก ดึงให้ความเศร้าหมองในใจเขายิ่งดำดิ่งลงไปอีก เย่ว์เซิงได้แต่ยืนถอนหายใจอยู่ริมสะพานอย่างเดียวดาย

ทางด้านเมืองลั่วหยาง มีบุรุษผู้หนึ่งแซ่โฉว นามว่าชุน นามรองเม่าซู ผู้คนต่างขนานนามเขาว่า 'เมิ่งฉางจวิน' เขามีทรัพย์สินมั่งคั่งเทียบเท่ากษัตริย์ สติปัญญาและความกล้าหาญหาได้ด้อยกว่าก่วนจ้งหรือเย่ว์อี้ บริจาคทานดั่งเศษดินเศษทราย หนักแน่นในคุณธรรมและน้ำมิตรดั่งขุนเขา ชอบช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก ผู้ใดขัดสนเขาก็มอบเงินทุนให้ไปค้าขาย ผู้ใดไร้ค่าสินสอดเขาก็ออกเงินให้แต่งภรรยา ทั้งยังสร้างศาลเจ้า บริจาคโลงศพและยารักษาโรค ชาวเมืองลั่วหยางต่างยกย่องว่าเขาคือจอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่โดยแท้ แขกที่มาพึ่งใบบุญในจวนของเขามีมากกว่าพันคน และโฉมงามที่ปรนนิบัติอยู่หลังม่านก็มีนับร้อยนาง

เมื่อหลายปีก่อน โฉวชุนเคยเดินทางไปค้าขายที่ก่วงหลิง และได้เที่ยวเตร่กับหญิงคณิกานามว่า เสวี่ยเมี่ยวเหนียง ณ ที่แห่งนั้น เขาได้ดื่มเลือดสาบานเป็นพี่น้องกับเย่ว์เซิง
ในวันนี้ โฉวชุนกำลังนั่งอยู่บนเรือสำราญลำงาม โดยมีคณิกาชื่อก้องนามว่า เฝิงห่าวห่าว อยู่เคียงข้าง พร้อมด้วยสหายรู้ใจอีกสามสี่คน ร่วมดื่มด่ำกับบรรยากาศเทศกาลตวนอู่ (เทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง) เมื่อเรือแล่นมาถึงริมสะพาน โฉวชุนเอนกายพิงหน้าต่างทอดสายตามองออกไป เห็นผู้คนบนสองฝั่งเบียดเสียดกันแน่นขนัดเพื่อชมดูเรือสำราญในแม่น้ำ ครั้นหันหน้ากลับมา เขาก็เหลือบไปเห็นบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่บนสะพาน สวมหมวกผ้าโปร่ง สวมชุดคลุมสีคราม และรองเท้าสีแดงชาด
(บุรุษผู้นี้มิใช่ชาวลั่วหยางเป็นแน่ หน้าตาช่างคุ้นตายิ่งนัก) เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะร้องอุทานออกมา "ใช่แล้ว！"
เขาหันไปกล่าวกับหวังซื่อชง "ซื่อชงน้องรัก เจ้าดูบุรุษที่ยืนอยู่บนสะพานผู้นั้นสิ รูปงามดั่งหยกแกะสลัก มิใช่คนแถวนี้แน่"
หวังซื่อชงเพ่งมองตามไป "พี่โฉว นั่นมัน... เฟิงเย่ว์เซิง น้องร่วมสาบานจากเหวยหยางมิใช่หรือ？"
ทั้งสองจ้องมองอย่างละเอียดอีกครั้ง "เป็นเขาจริงๆ ด้วย！"
โฉวชุนรีบสั่งให้ฝีพายนำเรือเข้าเทียบฝั่งและผูกเชือกไว้กับต้นหลิว หวังซื่อชงและโฉวชุนรีบกระโดดขึ้นฝั่งและวิ่งตรงไปยังสะพานทันที

ฝ่ายเย่ว์เซิงที่กำลังหดหู่ไร้ชีวิตชีวา เพิ่งจะสั่งให้เฟิงลู่กางร่มและกำลังจะก้าวลงจากสะพานเพื่อเดินทางกลับ ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนเรียกดังลั่นมาจากเบื้องหลัง "น้องเฟิง！อย่าเพิ่งไป พี่อยู่นี่แล้ว！"
เย่ว์เซิงชะงักฝีเท้า หันกลับไปมองด้วยความฉงน ในคราแรกเขายังจำไม่ได้ แต่แล้วความทรงจำก็สว่างวาบขึ้นในหัว "ที่แท้ก็พี่ร่วมสาบานทั้งสองนี่เอง！"
"น้องรัก เชิญขึ้นเรือสำราญของพี่โฉว ไปนั่งดื่มสุราสนทนากันสักหน่อยเถิด" หวังซื่อชงเอ่ยชวน
"ผู้น้องไม่ได้พบหน้าพวกท่านมาหลายปี ช่างคิดถึงยิ่งนัก วันนี้ได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย นับว่าสวรรค์เมตตา เติมเต็มความปรารถนาในชีวิตของผู้น้องแล้ว" เย่ว์เซิงประสานมือคารวะ

ทั้งสามเดินขึ้นเรือไป ทักทายแขกเหรื่อคนอื่นๆ ก่อนจะนั่งลงและไต่ถามสารทุกข์สุกดิบกัน
"ไม่ได้พบกันหลายปี พี่คิดถึงเจ้ายิ่งนัก แล้วระยะนี้น้องรักทำสิ่งใดอยู่เล่า？" โฉวชุนถาม
"เพียงแค่ปล่อยวันเวลาให้ล่วงเลยไปอย่างไร้จุดหมายเท่านั้นขอรับ" เย่ว์เซิงตอบเรียบๆ
"แล้วเสวี่ยเมี่ยวเหนียงเล่า เป็นอย่างไรบ้าง？"
"นางติดตามรับใช้ผู้น้องได้ไม่ถึงปี... ก็ด่วนจากไปสู่ปรโลกแล้วขอรับ"
"โธ่เอ๋ย... หญิงงามมักอาภัพ อายุสั้นนัก ช่างน่าเสียดายจริงๆ" หวังซื่อชงและโฉวชุนประสานเสียงถอนหายใจ "แล้วที่น้องรักมาที่นี่ คงจะพำนักอยู่สักหลายเดือนกระมัง？"
"ผู้น้องมาเยี่ยมท่านป้าขอรับ ท่านป้ารั้งตัวให้อยู่ต่อ จึงยังไม่ได้กำหนดวันกลับ ไม่นึกเลยว่าวาสนาจะชักนำให้ได้พบพี่ทั้งสองในวันนี้"
【後略】